روز نهم

مسئولان فرهنگی دانشگاه بخوانند:

وضعیت علمی، فرهنگی و صنفی، سه شاخصه اساسی در معرفی یک دانشگاه به حساب می آید. در متن زیر سعی شده تا فارغ از معضلات علمی و صنفی ، به معضلات فرهنگی نگاهی نماییم.

معضل:

عدم برنامه ریزی طولانی یا کوتاه مدت برای ارتقای سطح فرهنگی دانشگاه، عدم اشراف و دید مناسب نسبت به مقوله ی فرهنگ، ناهماهنگی بازوی نرم افزاری و سخت افزاری فرهنگی،  عدم همکاری مناسب با دانشجویانی که دغدغه فرهنگی دارند و اکتفا به کارهای سطحی، نقاط ضعف اصلی دانشگاه به نظر می آید.

اتفاقات تاسف بار:

متاسفانه تعدادی واقعه ی غیراخلاقی در ماه های اخیر در دانشگاه صورت پذیرفته که خودِ مسئولین شاهد چند نمونه آن بوده و با پیگیری در کمیته ها و جلسات، درپی صادر نمودن حکم برای افراد خاطی می باشند، اما چه سود؟؟؟؟

اتفاقاتی که مسئولین از آن خبردار نمی شوند چه خواهد شد؟

به نظر می رسید با مشاهده این رفتارهای ناهنجار، دانشگاه بایستی فورا یک کمیته ی فرهنگی تشکیل می داد و وضعیت بحرانی فرهنگ در دانشگاه را بررسی می کرد و راهکارهایی بلند یا کوتاه مدت برای برونرفت از آن را ارائه می کرد. اما همانگونه که ذکر شد، نه تنها دیدِ فرهنگی وجود ندارد، بلکه دغدغه ی فرهنگی نیز به حداقل رسیده است.

آیا با صادر نمودن احکامی مانند اخراج و درج در پرونده و .... بقیه افرادی که از ضعف فرهنگی برخوردارند، از کار خود دست می کشند؟ این کارها حداقل وظایف مسئولین فرهنگی دانشگاه است. لازم است اما کافی نیست!

نهی از منکر:

زمانی که در هفته گذشته یک دانشجوی ورودی 90 را دیدم که به دختری برای حجاب بدش تذکر داد، خوشحال شدم ولی با خود گفتم چه قانون و مسئولی از او حمایت می کند؟ کدام قانون غیرت این جوان را دارد؟ و اگر روزی او برای دینش خسارت داد، کدام مسئول آنرا جبران می کند؟ آیا مسئولان از وضعیت سالن مطالعه، کتابخانه، برخی از فضاهای سبز و... خبر ندارند؟ و یا نباید خبردار شوند؟ با توجه به اتفاقات اخیر نباید حساستر شد؟ اگر فعالیت صنفی - درست یا نادرست- علیه مسئولان دانشگاه انجام گرفته بود، با همین مسامحه برخورد می شد؟دانشگاه برای نهی از منکر چه کرده؟

توجیه:

یک مسئول گفت که ما می خواهیم خودِ دانشجویان کار (فرهنگی) کنند و برایشان دغدغه شود و سپس ما با آنها همکاری می کنیم و ارزش این حرکت دانشجویی بیشتر است (نقل به مضمون) . اما نکته ای وجود دارد:حتی اگر با دانشجویان مذهبی و دارای دغدغه همکاری هم می کردند، دلیلی برای توجیه کم کاری فرهنگی از سوی ایشان دیده نمی شود، چه برسد به اینکه ... !

و اما چند سئوال اساسی:

گرفتن تعهد از دانشجویان در هنگام ورود به دانشگاه چه تعهدی بر دوش آن ها گذاشته و چه فایده ای داشته است؟

وضع قانون ممنوعیت استعمال دخانیات و نصب این قانون در مکان های مختلف چه اثری داشته است؟

نصب یک منشوراخلاقی بزرگ تا چه حد می تواند تاثیرگذار باشد؟

راه رفتن دو خانم در فضای دانشگاه چه تاثیری در وضعیت فرهنگی و رابطه نامناسب برخی از دانشجویان پسر با دختر داشته؟

نصب بنر برای عدم استفاده از الفاظ رکیک، چه کمکی به ارتقای سطح فرهنگی می کند؟

آیا فضای عمومی دانشگاه برای یک دانشجوی جدید، مستعد تعالی وی می شود یا انحرافات جدید؟

آیا اوضاع پارسال از دو سال پیش بهتر شده بود؟ آیا اوضاع امسال نسبت به پارسال بهتر شده؟ آیا برنامه ای وجود دارد تا سال های بعد  بگوییم وضعمان نسبت به سال 91 بهتر شده است؟

نا امیدی به آینده و یک آرزو:

مطالب فوق، دغدغه دانشجویانی است که نگاهی به شهرت صنفی و سیاسی نداشته و ندارند و تنها دغدغه ی فرهنگی و ناامیدی به بهبود شرایط با وضعیت موجود نگارنده را وادار به قلم زدن نموده .

البته آرزویمان تغییر اساسی در روند فکری مسئولان دانشگاه مخصوصا مسئولین فرهنگی در حوزه ی فرهنگ است.

انشاءا... در شماره های بعدی، بیشتر به مسئله ی فرهنگ پرداخته می شود و راهکارهایی نیز ارائه می گردد.